یه دنیا دلم گرفته

دله من یه روز به دریا زدو رفت

پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن

خودشو تو مرده ها جا ردو رفت ....

برای سالها می نویسم

سالهای بعد ....

سالهای بعدی که چشمات عاشق می شوند

افسوس که قصه مادر بزرگ درست بود .....

همیشه یکی بود ... یکی نبود ...!

هنوزم تو برای من

                همون عشق نفس گیری

         اگر چه یک نفس دیگر سراغم را نمی گیری

                                                                نمی گیری ....

تو با من نیستی اما

                جدا هم نیستی از من

نه می مانی کنار من نه در قلبم تو می میری

                                                               تو می میری .....

منم خو کرده ی دردی که در مانش نمی بینم

یقین بر سرنوشت من

تو دست سرد تقدیری ......

چقدر سخته

ماله هم باشیم و بی هم ......

می بینم می ری و می بینی میرم

تو وقتی هستی دوری از من

نه میشه زنده باشم نه بمیرم .........

واژه غربت را نباید در الفبای شهر غریب

                                              جست و جو کرد

همین که عزیزت نگاهش را به دیگری فروخت

                                                   تو غربیه ای ..........

باز امشب غزلی کنج دلم زندانیست

آسمان شب بی حوصله ام طوفانیست

کسی تلخی لبخند مرا درک نکرد

های های دل دیوانه ام پنهانیست

با هم ثانیه ها اسم تو راجار زدن

و دقایق همه امشب به تو تکرار زدن

و سکوتی که در این عقربه ها میچرخد

نکند در دل تو اسم مرا دار زدند.... 

نمی دانم پس از مرگم

                                                    که آید بر سر خاکم

                  که بنشیند به سوگ من

                                         سیه چشمی سیه بر تن کند یا نه

 تو را به جان دلبرت سوگند

                                                مر هم یاد کن ان شب

                    که در زیر خاک سرد تنهایم

به چه می خندی تو؟
به مفهوم غم انگیز جدایی؟

به چه چیز؟

به شکست دل من؟

 یا که به پیروزی خویش؟

 به چه می خندی تو؟
 به نگاهم  که چه مستانه تو را باور کرد؟

یا به افسون گری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد!!!؟

به چه می خندی تو؟
به دل ساده من می خندی ؟

که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست؟!!

خنده دار است بخند

مرا این گونه باور کن

                                      کمی تنها            کمی خسته

                                کمی از یاد ها رفته

خدا هم ترک من کرده

                              خدا یعنی کجا رفته؟؟؟

نمی دانم مرا ایا گناهی است؟؟؟

                 که به جرم ان

                                  غریبی و جدایی هست

لالالالا نــــــخواب ســـــودي نـــــداره

 هـــــمون بــــهتر كه بـــــشماري ستـــــــاره

همون بهتر كه چـــــشمات وا بـــــمونه

 كه مــــــاه غـــــصه ش نشه تنها بيــــــداره

لالالالا نــــــخواب زنـدونـــه دنــــيـــا

 ســـــر نــــاســـازگـــاري داره بــــا مــــــا

بشيـن بــازم دعــا كن واســه اون كــه

 مــــــا رو ايـــــنجا گــــذاشت تنهاي تــنــها

لالالالا نـــــخــــــــواب اون راه دوره

خدا مــي دونه كــــه حـــالــش چــه جـوره

تـوي خلوت مي گم اينجا كـسي نيست

خداييــش كـــــه دلــــم خيـــلي صــــــبوره

لالالالا نـــــخواب تـيـره ست چراغـم

 مـثـله آتــــش فــــشون ميــمونه داغـــــــــم

به جونه گــــلدونا كم غصه اي نيسـت

 هـــزار شـــب شــد نيومد بــــاز ســراغــم

لالالالا نخـــواب خواب كه دوا نيست

 دل ديــــونه داشتــن كـــه خـــطا نـيـســــت

ميگن دسـت از سرش بـردار، نـميشه

آخــه عــاشق شــدن كه دست ما نـيـســــت

لالالالا نخـــواب تـنـها مـــيمـــونـــــم

 كـمـك كــــن قـــدر چــــشمـات رو بــدونـم

چـــــرا چـــشمات پـر خـشم عــزيزم؟

 مـــگه مـــن مـــثل اون نـــــــامـــهربـونـم؟

لالالالا نــــخواب مــــاه و نــــگاه كن

 مــــن اسفند و مــــيارم تــــــو دعــــا كـــن

بـــــگو بــرگرده پــيـش مـــا بـمـونــه

 كـــتاب حـــافظ و بــــردار و وا كـــــــــــن

لالالالا نــــخواب ســـــرما تـــــو راه

 هـمـيـشه عـــــــمر خــوشبختي كــــــــــوتاه

مـــيگن بــــا يــــه فرشته اونو ديــدن

 دروغــــه جــــــون دريــــــا اشـتـبــــــــــاه

لالالالا نــــخواب تلـــخه جــــدايــــي

كمـــــر خـــــــم مــــيشه زيــــر بي وفــايي

تو بـيـدار بـاش هـــمه تو خواب نازن

 بـــراي كـــــــي بخونــم پــــس لالايــــــي؟

لالالالا نــــخواب تــــــنـهايـــي زرده

اگـــــــه طـــــــولاني شـــــه مـثـله يه درده

اگـــــه چـشـم انـتـظار باشي كه هيچي

 دروغ مــــيگي بــــه دل كــــه بــر ميگرده

لالالالا نــــخواب اشــــكـــــــت زلاله

 مـثـله بـــــارون پـــــاي نـــــــــــخل وصاله

من وتو هم شب و هـم قلب وكـشـتـيم

ولـي اون چـي؟ چـقـدر اون بــــــــــي خياله!

لالالالا نــــخواب دنـــــيـا خـسـيـســه

واســـــــه كــــم آدمـي خــــوب مـــي نويسه

يكي لبهاش تو خوابم غرق خنده ست

 يكي پلاكهاش تو خوابم خــيس خـــــــــيسه

لالالالا نــــخواب عــــــاشق يه سيبه

هـمـيـشـه سـرخ و تـــــــب دار و غــــريبه

تا اون بالاست رسيده ست اماتنهاست

پـايـيـن هـــم كــــه بـيـفـتـه بــــي نـصـيـبـه

لالالالا نــــخواب ايـــــنجا سيـــــاهي

 پــــــر امـــــــا تـــو تــــنگ قـصـه مـاهـي

اوني كه مـاهـا رو بيـدار نگـه داشت

الهــــي خـواب بـــــــاشه حـــــالا الهـــــــي

لالالالا نــــخواب تا اون بـــــــخوابه

بـشـيـن ايـنـقـدر كــــــه تـا خـورشيـد بـتابه

زمـونــي كـــه يـقـيـن كـردم بيدار شد

 بـــــخواب بـــا يـــــاد عـكـسي كه تو قابـه

لالالالا بــــخواب بـيـداره حــــــــــالا

 ديـــــگه بـــــايد بــــخــوابي پــــــس لالالا

بـــــخواب ديگه تو مي توني بخوابي

 بـبـيـن خــــــــورشيد اومــــد بـالاي بــــالا

لالالالا ايـــــنــــم بــــود ســــرنوشتم

 ايــــن از امـــــروزم و اين از گـــذشـته ام

نمي خوابم تا تو بـرگـردي يــك روز

 مـــنم خـواب رو واسـه اون روز

روز اول قبر..
چشم شیشه ای من
نفس های ممتد 

                      کفنی آمیخته با درد

شب اول قبر...
فصل سرد یک کابوس
خاموش شدن در خود

                            در دل تاریک گور

شب اول قبر ...
زیرخاک مرطوب
بغض یک مرد

                      شب پر از سکوت

ساعت ا ول قبر
رنج درونی من
روزهای بی رویا

                      ساعتی اندوهبار

شب اول قبر
بوی مرده ای در گور
نعش مرده ای بی سر

                              بوی خاطره ای بد بوی

هر لحظه کابوس...
هر ثانیه درد ...
ساعت تردید

                  تردید میان ماندن و رفتن . .....!! 

دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم

شکنجه میشم ازخودم نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها روسینه ی من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون ازخودتم خسته ترم

توروزگار بی کسی یه عمره که در به درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بارشب، بسم

دلم گرفته آسمون یه کم منوحوصله کن

 منوکه ازاین روزگاریه خورده کمترگله کن

منوبه بازی میگیرن عقربه های ساعتم

 مرگ که تقدیم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تاآروم بگیره یه آدم شکسته تر

دلم گرفته آسمون ازخودتم خسته ترم

 توروزگاربی کسی یه عمرکه در به درم

آهای زمین یه لحظه تونفس نزن

خدا جون خدا جون میشه امشب تو منو بغل بگیری؟

بگی اروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری!

خدا جون میگن تو خوبی مٍثل مادرا میمونی!!

 اگه راست میگن ! ببینم عشق من کجاست میدونی؟

 خدا جون میشه یه کاری بکنی به خاطر من؟ اخه سخته زنده بودن من می خوام که زود بمیرم..... من که تقصیری نداشتم پس چرا گذاشته رفته؟

 خدا جون تو تنها هستی میدونی تنهایی سخته!!! واسه اون فرقی نداره زنده بودن یا مردن من اون میخواد که من نباشم !باشه اشکالی نداره!!!

 خدا جون میخوام بمیرم تا بشم همیشه راحت ولی عمر اون زیاد شه حتی واسه یک ساعت خدا جون میشه امشب تو منو بغل بگیری؟؟

 بگی آروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری! ای تو که ماندگاری...... 

سلام ای غروب غریبانه ی دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خدا حافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دلهای سخته

تو را می سپارم به میلای مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تورا تا نسوزد

به دل می سپارم تورا تا نمیرد

اگر چشمه ی وای از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبر رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای بهار همیشه

باید آهسته نوشت

با دل خسته نوشت

با لب بسته نوشت

گرم و پرنگ نوش

روی هر سنگ نوشت

تا همه بخوانند

که دل هیچکس نمی سوزد

برای حال غمگینم

مگر سوزد همان شمعی

که می سوزد سر خاکم

کاش در ظلمت شب

                        شمع نمی گشت تمام

                                        چونکه خاموش بشد

                                                 دیده بیدار نبود

روزگار وایسا می خوام پیاده شم

دیگه دنیا واسه من جا نداره

دل من می خواد بره یه جای دور

اما از وقتی شکست پا نداره

روزگار غریبه ای با غصه هام

واسه من هزار قلم ساز می زنی

وقتی از ساز زدنات خسته میشی

دل صاب مرده رو ساده می شکنی

روزگار خیلی سیاهی روز گار

روزگار دورنگی و بذار کنار

اگه مرهم واسه زخمام نداری

لااقل نمک رو زخم من نذار

روزگار مث تموم آدما

خنجر و همیشه از پش می زنی

سند کشتن قلب آدم و

روزی صد هزارتا انگش می زنی

دوست دارم تو بازی چرخ وفلک

واسه ی فلک شدن آماده شم

اما تو فقط منو می چرخونی

روزگار وایسا می خوام پیاده شم

روزگار از آدما خسته شدم

طاقتم داره به اخر می رسه

من نفس نفس دارم تموم می شم

یه نفر نیس که به دادم برسه

روزگار خسته ام از دست همه

از تو و هر چی که اسمش آدمه

کوله بار بی کسی رو شونه هام

زخم خاطرات تو ، رو سینه مه

شونه هام دیگه تحمل نداره

روزگار سنگینه بار حرف زور

دیگه موندن به دلم قد نمی ده

دل من می خواد بره یه جای دور

دوست دارم تو بازی چرخ وفلک

واسه ی فلک شدن آماده شم

اما تو فقط منو می چرخونی

روزگار وایسا می خوام پیاده شم

شب پرواز ناممکن شب در پیله جان دادن

شب در خود فرو مردن شب از اوج افتادن

منو تدفین پی در پی منو این مرگ مادرزاد

در این بن بست آدم کش ترانه از نفس افتاد